رضای عزیز دانست رسید اخر زندگیش

به دست پسر عمش بی فروغ شود هستیش

مامون سوی پسر عمش کرد تعارف ان خوشه انگور

گرفت امام قریب ان خوش انگو را به زور

نداشت میلی به ان انگور مسموم ان رضا

لاجرم گرفت ان خوشه را چونکه متین بود و با وفا